Νότα Κυμοθόη "Της θάλασσας το αλάτι" Ποίηση

Νότα Κυμοθόη

Της θάλασσας το αλάτι

Φωνάζω το όνομά σου και δεν ακούς...

Πόσα να γράψω επάνω σου και τι να πω;

Παντού νερό κι αρμύρα με καημό και ηδονή

καθώς βαδίζω έως εκεί, οπού περπατήσαμε μαζί...

Χέρι με χέρι κι αγκαλιές ζεστές στο όμορφο νησί

και μου έλεγες λόγια ερωτικά τόσο μαγευτικά...

Κοριτσάκι αθώο ήμουν, άγουρο και στυφό

στα μάτια σου φαινόταν φρούτο πολύ γλυκό

κι η θάλασσα η αλμυρή πλανιόταν ήσυχη ως εκεί,

που με κρατούσες αγκαλιά σφιχτά κι ερωτικά.

Αμούστακο αγόρι ήσουν με ορμές πολλές-πολλές

κι ο Έρως της εφηβείας αόρατος και φτερωτός.

Πάει καιρός, οπού μεσ΄ τα μάτια σου η καρδιά μου

τον κόσμο είχε κλείσει κι έβλεπε όλον σ΄ εσένα.

Ήταν εκεί πάντα η θάλασσα πλάι μας ρομαντική!

Στα σώματά μας άναβαν φωτιές κι αυτή φρουρός!

Ήρθε κύμα δυνατό κι ακούστηκε μια φωνή: Μηηηηηηη...

Δυνατά βγήκε από τα βάθη της ως οργή κρυφή.

Μην ήταν ο Ποσειδώνας με ηχηρό μουγκρητό

οπού ως κύμα ήρθε κι έδωσε σ΄ εσένα μια

και νόμιζες πως ήταν της Κυμοθόης καρπαζιά;

Αόρατα μυστήρια κρύβει η ακροθαλασσιά!

Έσταζαν τα ρούχα σου νερό και το δέρμα σου αλάτι

και πέταξε ο Έρως κι έφυγε ξαφνιασμένος με ινάτι.

Τώρα, εκεί κι εδώ στη θαλασσοφίλητη Ξι αμμουδιά,

κόκκοι άμμου μιλάνε για του καθενός μας την περπατησιά

κι ας έχουν σβηστεί τα ίχνη μας στων κυμάτων τη ροή.

Την ώρα οπού οι άνθρωποι δροσίζονται στα νερά

αχ, θάλασσά μου, πόσες αναμνήσεις φανερώνεις γοερά!

Μην είναι η αύρα σου τα φλερτ όλων μας τα ερωτικά

οπού δροσίζει κι ευφραίνει σ΄ όλες τις ηλικίες τα κορμιά;

Μην είν΄ το αλάτι σου των ερωτευμένων οι στεναγμοί

και με αγάπη η αλμύρα σου νοστιμεύει όλων μας το φαΐ;

Της Κυμοθόης είναι το “Ερώ” οπού έγινε βιβλίο ερωτικό

με Ποίηση οπού έκλεισε σε στίχους Έρωτα θεϊκό!

Νότα Κυμοθόη, Κεφαλονιά 1997

(Δημοσιεύτηκε στο έντυπο τεύχος αρ.11, Έτος 4ο, Ιανουάριος-Απρίλιος 2021 του λογοτεχνικού περιοδικού «Κέφαλος - Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς» στην ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Γράφει το ονοματεπώνυμό μου ως Νότα Κιμοθόη ο Κέφαλος Πάστρας στην Ανθολογία Ποίησης στο περιοδικό του που με ενημέρωσε πως κυκλοφόρησε και διακινεί με αξία 15 ευρώ, ζητώντας μου να το παραλάβω

 Ή έκανε λάθος  ή δεν βλέπει ή δεν ξέρω τι να υποθέσω...  Ευτυχώς υπάρχει και το αρχείο στο email που έλαβε...

Μάλλον "λάθη" επί του πιεστηρίου

Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός

Νότα Κυμοθόη "Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ"

Νότα Κυμοθόη "Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ"

     Το Α΄  ΒΡΑΒΕΙΟ στον Ι΄ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό 2021 της  ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ με θέμα: Ελλάδας προσκλητήριο 1821 - 2021... κοιτίδα του πνεύματος, του πολιτισμού και της ειρήνης‘‘, απέσπασε η Λογοτέχνης και Εικαστικός Νότα Κυμοθόη με την Ποίησή της "Ελλάδα αγάπη μου". 

Ήρθε η είδηση και με συγκίνησε...

Η κριτική επιτροπή, όπως αναφέρεται ήταν: 

     Σωκράτης Δεληβογιατζής Καθηγητής Φιλοσοφίας του ΑΠΘ, Ζήτα Καλογιάννη συγγραφέας- ποιήτρια, Νέλλη Λαγάκου συγγραφέας -ποιήτρια, Δημήτρης Μπουκόνης πρόεδρος της Αμφικτυονίας Ελληνισμού-ποιητής-ζωγράφος, Αντώνης Μπουσμπούκης Καθηγητής Γλωσσολογίας του ΑΠΘ, Ανέστης Μωυσιάδης ποιητής -ιατρός, Αθανάσιος Τρίψας συγγραφέας -ποιητής, Antre Moriac συγγραφέας-ποιητής, Antonio Rontieri συγγραφέας-ποιητής.

   Η Ποίησή μου αυτή, οπού απέσπασε το Α΄ΒΡΑΒΕΙΟ, περιλαμβάνεται στην ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ Ι΄ Παγκοσμίου Ποιητικού Διαγωνισμού -2021 που εκδόθηκε από την ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Ένα υπέροχο βιβλίο, καλαίσθητο, με όλους όσους συμμετείχαμε σε αυτήν την αγωνιστική πνευματική προσπάθεια, στο κάλεσμα της ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

     Ευγνωμονώ την Κριτική Επιτροπή, το Δ.Σ. και τον Πρόεδρο της Αμφικτυονίας Ελληνισμού και όλους τους αναγνώστες μου. Ευγνωμονώ την πατρίδα μου Ελλάδα οπού μου πρόσφερε την όλη έμπνευση γι΄ αυτήν την Ποίησή μου, οπού απέσπασε το Α΄ΒΡΑΒΕΙΟ. 

Η Ποίηση ασκεί παιδεία εκ των άνω προς τα κάτω!

Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός

Νότα Κυμοθόη "Αγάπη της σιωπής" Ποίηση

 Στην λογοτεχνική εφημερίδα ΝΟΥΜΑΣ και στο τεύχος 171 (Μάρτιος-Απρίλιος 2021) δημοσιεύτηκε η κάτωθι ανέκδοτη Ποίησή μου στη σελίδα 21. Ευγνωμονώ!

Νότα Κυμοθόη

Αγάπη της σιωπής

Ποίηση

Όταν σιωπούσες μέσα μου ήταν όλα ερημιά

Θύμωνα με τη θάλασσα οπού ήτανε κοντά μου

Αυτήν, την κλέφτρα οπού σ΄ έπαιρνε μακριά μου.

Και τώρα, μονάχη μου σε λιμανιού αγκαλιά

κοιτάζω τον ορίζοντα οπού εσύ μακραίνεις...

Κι αυτή εδώ, αδιάφορη κουνιέται και λυγιέται

παίζει με τον άνεμο φλερτάρει με τον ήλιο...

" Θάλασσα, πες μου τώρα εσύ, τι είναι αγάπη;"

Απάντηση δεν έδιναν τα χείλη της τ΄ αλμυρά

και με τους γλάρους έπαιζε ξέγνοιαστα η κυρά.

Κι ήρθε μια ηλιαχτίδα θαμπώνοντας τα μάτια

Πονόψυχη ήταν θαρρώ με θαλπωρή κι είχε καλή ψυχή

για να μη βλέπω εκείνο το καράβι στ΄ ανοιχτά

οπού έφευγες μαζί του εσύ παντοτινά. Εδώ, σιωπή...

Μεγάλη σιωπή, σαν τάφος επάνω από τη γη

κι έμαθα όλη την αλήθεια σε τοπίο νερένιο για εσένα.

Γιατί ήσουν πάντα μια μεγάλη κι αγιάτρευτη πληγή

και της καρδιάς οι κραδασμοί δεν άντεχαν τον πόνο.

Πονούσε άδεια η καρδιά, για την δική σου σιωπή

οπού πλάι μου λαίμαργα ρουφούσες όλη μου την αγάπη.

Μόνη πάντα κι εσύ απών, ενώ ήσουν παρών για να παίρνεις

τη δική μου αγάπη, οπού σαν ήλιος φώτιζε το είναι σου.

Τη θλίψη σου κρατούσε πονεμένη, η σιωπηλή καρδιά.

Ασήκωτη η θλίψη σου όλη εδώ κι εκεί μαύρη συννεφιά.

Μόνον γι΄ αυτό, τη σκόρπισα όλη στη θάλασσα

Αβάσταχτη ήταν στους ώμους του κορμιού μου.

Χλιαρά φιλιά, ανεπίδοτα χάδια, λόγια, λόγια, λόγια

για να με θυμάσαι για πάντα. Να έχει να λέει πολλά

σε κάθε ταξίδι σου με το κύμα της εκεί καθώς βογκά

με το ξέσπασμά της στα πόδια μου εδώ, σσσσσσσ...

Φουρτούνα μεγάλη ήταν ο έρωτάς μας και σιωπή.

Εσύ φευγάτος μακριά σε άλλα μονοπάτια απ΄ την αρχή.

Θα έχεις τώρα συντροφιά εκείνες όλες τις ωραίες στιγμές

οπού ερωτικά πλαγιάζαμε κάποιες νύχτες σκοτεινές

οπού μήτε φεγγάρι είχε ο ουρανός, μήτε άστρου φως, μήτε...

Εγώ γέμιζα συναίσθημα της κάμαρας όλο το κενό

για να έχεις την αγάπη μου κοντά σου ως φυλαχτό,

αλλά εσύ, δεν είχες να δώσεις τίποτα από τον έσω εαυτό

παρά μονάχα ερημιά και μεγάλη σιωπή σε κύκλους καπνών

από τσιγάρα σου που καίγανε συνεχώς με σιωπές

αφήνοντας σ΄ εμένα μόνον πόνο βαθύ κι ερωτηματικά.

Αυτό είχες να δώσεις. Αυτό άφησες. Σιωπές πολλές-πολλές.

Ω! Αγάπη της σιωπής, δίχως να φυτρώνει τίποτα ποτέ!

Σε αφήνω απόψε στης θάλασσας την αγκαλιά παντοτινά

την ώρα οπού ένας γρύλος καλούσε το ταίρι του ερωτικά

όταν σωνόταν το φεγγάρι και σκοτείνιαζε ο ουρανός

σε άφησα από το είναι μου κι αλάφρωσε η καρδιά!

Δεν είπε η θάλασσα τίποτα, καθώς μέσα της βουλιάζεις

Θα έχει ίσως για όσους πληγώνουν, πολλά να πει

με τ΄ ατέλειωτα μουγκρητά της σε όποιον βρει

Μια συλλαβή, έναν ήχο με αυτό το σσσσσσσσσ...

Οπού, όταν αμέριμνα έρχεται στ΄ αυτιά σου

εκείνη νομίζεις πως σου λέει να σωπάσεις κι εσύ

ξεχνάς πόνους κι ας ακούς τ΄ ατέλειωτα μουγκρητά της

και τους ήρεμους ή άγριους παφλασμούς της στην ακτή,

απολαμβάνεις πάντα τους αφρούς της ανυποψίαστα

για όλα όσα εντός της άφθονα δάκρυα έχουν θρυμματιστεί.

Αγάπη σιωπής και τι να πεις, πως να το πεις;

Μήτε δάκρυ άλλο, μήτε στεναγμό, μήτε τίποτα...

Η αγάπη σου ένα κενό σαν τ΄ άδεια κοχύλια στο γιαλό

 Νότα Κυμοθόη Λογοτέχνης και Εικαστικός

Νότα Κυμοθόη "Αγάπη της σιωπής" Ποίηση© Νότα Κυμοθόη

(Ευχαριστώ και τον Όμιλο Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων για την ενημέρωση των μελών για τη δημοσίευση της ανέκδοτης αυτής Ποίησής μου στην λογοτεχνική εφημερίδα ΝΟΥΜΑΣ)

Νότα Κυμοθόη "Εις μνήμην Κικής Δημουλά" Ποίηση

 

Νότα Κυμοθόη 

"Εις μνήμη Κικής Δημουλά" Ποίηση

Στην λογοτεχνική εφημερίδα ΝΟΥΜΑΣ Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2021 Τεύχος 170, ο Διευθυντής Γιάννης Νικολόπουλος δημοσίευσε Ποίησή μου (όπως φαίνεται στην εικόνα παραπλεύρως) τον οποίον κι ευχαριστώ. Οι αναγνώστες της, με ευχαριστούν και με συγχαίρουν για την Ποίησή μου αυτή. Σήμερα έλαβα την εφημερίδα και συγχαίρω τον εκδότη της για την επιμελή αυτήν έκδοσή της.

          

Νότα Κυμοθόη" Εις μνήμην Κικής Δημουλά" Ποίηση (στο 10ο Λογοτεχνικό Περιοδικό Κέφαλος)

Νότα Κυμοθόη"Εις μνήμην Κικής Δημουλά"Ποίηση

(στο 10ο Λογοτεχνικό Περιοδικό Κέφαλος)

     Στο 10ο τεύχος του Λογοτεχνικού περιοδικού "Κέφαλος" που κυκλοφορεί συμμετέχω με Ποίησή μου. Δημοσιεύτηκε από τον σπουδαίο Φιλόλογο Λογοτέχνη κι Εκδότη Κέφαλο Πάστρα, στο τεύχος αυτό, αρ. 10, Έτος 3ο, Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2020, οπού κυκλοφόρησε τώρα το 2021 σε έντυπη μορφή.

    Η Ποίησή μου περιλαμβάνεται μαζί με την Ανθολόγιση κι άλλων Ποιητών και Ποιητριών στο τμήμα του περιοδικού ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΡΟΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ (σελ. 220-225).

    Ευχαριστώ θερμά τον εκδότη και σπουδαίο μελετητή της Λογοτεχνίας γι΄ αυτήν την επίπονη αλλά και πολυδάπανη έκδοσή του.

   Η Ποίησή μου σε αυτήν την έκδοσή του 10ου Λογοτεχνικού περιοδικού "Κέφαλος", είναι εμπνευσμένη από τον θάνατο και την απώλεια της εκλεκτής και σπουδαίας Ελληνίδας Ποιήτριας Κικής Δημουλά. Μπορείτε να προμηθευτείτε το περιοδικό και να διαβάσετε το πλούσιο περιεχόμενό του. Ευχαριστώ.

 

Νότα Κυμοθόη "Ο γέρος" Ποίηση

Νότα Κυμοθόη "Ο γέρος" Ποίηση

Στους δρόμους της πόλης σιωπή οι άνθρωποι προσπερνούν σκυφτοί βαδίζουν όλοι βιαστικά. Μόνον κάποιος γέρος πολύ κυρτός αργοδιαβαίνει ακουμπώντας σε μαγκούρα δίχως βιασύνη και καμιά σκοτούρα στέκει και τα γύρω του όλα, καλά βλέπει. Τα άσπρα του μαλλιά και η σκυφτή του όψη κρατάνε τη ζωή στου ξυραφιού την κόψη κι έχει το βλέμμα του αγνό, αλλά θολό καθώς μπροστά του όλα χορεύουν σαν γαϊτανάκι σε αποκριάτικο χορό. Τ΄ αφήνει όλα πίσω του και προχωρεί να πάει εκεί οπού τον πάει η ζωή να κρατάει ακόμα σαν δένδρο ορθό το γέρικο κορμί του το κυρτό.

(Δημοσιεύτηκε στο Ανθολόγιο Ποίησης του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Ύδράνη, στο 2ο τεύχος, Δεκέμβριος 2020)

Είχε αναρτηθεί στο fb, στον Παγκόσμιο Μαραθώνιο Ποίησης το 2020

Νότα Κυμοθόη "Το τείχος του Βερολίνου" Ποίηση

 Νότα Κυμοθόη "Το τείχος του Βερολίνου" Ποίηση

Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα.
Μάτια μυριάδες θρηνούν ακόμα σκοτωμένους
κι άλλα τόσα θαμπά μετράνε σακατεμένους
κι είναι κι αυτά που αγνοημένους ακόμα περιμένουν.
Βαρύς ο ίσκιος σου τη μοίρα μου ορίζει
τείχος του East και του West
ως πότε θα διχάζεις τους κόσμους μου;
Γκρεμίστηκαν στη λήθη οι στεναγμοί μου
καθώς ορθώνονται τα πέτρινά σου στήθη
σ' όλη τη γη μου σήμερα
για ν' αντιμάχονται θαρρώ
από τη μια μεριά η Ανατολή κι από την άλλη η Δύση
στον αδυσώπητο αγώνα τους, ποια θα επικρατήσει.
                                                             Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα.

                                                              Νότα Κυμοθόη, Γερμανία 1979, Βερολίνο

(Είναι από το βιβλίο μου Δίψα και Σιωπή, εκδόσεις Διογένης 1992)

Το αναρτώ σήμερα με αφορμή την επέτειο για το γκρέμισμα του τείχους αυτού, της ντροπής, στις 9/11/1989